۲۴۵

آفتاب بی رمق پاییز  همه جا را روشن کرده.بر درختان می تابد و بر کوچه های ساکت شهرم. بر برگ های خشک که گذر خزان و زمان را حسابی احساس کرده اند.  رنگارنگ است همه جا. سبز و زرد و نارنجی و آبی و خاکستری و سیاه و بنفش، درست مثل خاطرات.

بدن تبدارم را کش می دهم . سلول هایم هنوز خوابند. دیشب تک تک شان زبان در آورده بودند و هوار می کشیدند که خسته اند. گفتم حرفی نیست بخوابید . بیدارتان نمی کنم. می دانم که تک تکتان درد می کشید. صبح که بیدار شدم تکراری دیگر شروع شد با این تفاوت که آنها هنوز خواب بودند. 

کلافه ام ، از تکرار شدن خسته ام، آدم های تکراری، کتاب های تکراری،حرف های تکراری. خبری هم از اتفاق جدیدی نیست که تکراری نباشد. این روزها بی بهانه دلم می گیرد. و چه تندتند دلم برای همه تنگ می شود .  چقدر دلم حرف می خواهد. . . چقدر دلم دوست می خواهد. دوست دارم خودم باشم، همین بارانی که می بینید، همیشه همین باران.

عکس فروغ از بالای میز نگاهم می کند ، وای که چقدر نگاهش زیباست. توی اتاقم بین همه ی فکرهایم و بین تمام کتاب های نخوانده ام و کارهای نکرده ام ، گم شده ام. و به فرصت های داشته و نداشته ام فکر می کنم. فروغ هنوز هم نگاهم می کند .

دیگر غروب است. هوا کم کم تاریک می شود و خورشید بی رمق تر از همیشه به فردایی فکر می کند که دوباره باید تابیدن را آغاز کند و به سال هایی که همه ی امروز ها ، فرداهایی را در پی داشته اند و به اینکه چقدر تا به حال تابیده است.

نوشته شده توسط باران در پنجشنبه هجدهم مهر 1387 |