همه چیز از اون شبی شروع شد که صدای همه ی کسایی که می شناسم توی گوشم زنگ زد الا صدای تو. آره با توام. خود خود تو. محبوب سال های جوانی ام. همه چیز توی ذهنم درست همون جاییه که باید باشه ، چشم هات موهات نگاهت ولی انگار کسی صدات رو دزدیده.

می دونم کار کیه؟ کار کار خاطره هاست. دست به یکی کردن تا ...

به مغزم فشار آوردم سعی کردم  سعی کردم سعی کردم . باید یادت بیاد باید... ولی انگار نه انگار . فرکانس صدات از ذهنم پاک ، پاک شده. به من حق بده آخه من و تو به جز چند صحبت کوتاه با هم حرفی نزدیم که. یعنی تو نذاشتی ... با غرورت ، با غرورت و باز هم با غرورت. شاید  تو هیچی از من و اشتیاقم نفهمیدی ولی چشمهات همون چشم هایی که با نگاهم باهاشون حرف می زدم چیز دیگه ای می گفتن با دلم... می گفتن که می دونی .همین. به جز این یک کلمه هیچی نمی گفتن.

نازنین ترینم!

اول تیر ماه دو سال تمام از آخرین باری که دیدمت می گذره. اون روز هم غافل گیرم کردی چون انتظار  دیدنت رو نداشتم. به یاد ندارم شبی رو اونطور تا صبح به تلخی گریه کرده باشم. چون امروز جلوی چشمم بود  که دلتنگت هستم. خیلی ها می گفتن فراموش می کنی غصه نخور ولی می دونستم که هیچ چیز یادم نخواهد رفت. دو سال تمامه که بی خبرم ازت. چی کار می کنی؟ لیسانست رو گرفتی یا رفتی دنبال کار؟ هنوز ...؟ هنوز...؟دل تنگم دل تنگم دل تنگ. بیقرارم بیقرارم بیقرار...

دلم تنگ شده برای تو ،برای اون همه خاطره ، برای حرف های بی صدا ، برای نگاه های دزدانه ام که بعضی وقت ها با نگاه های دزدانه ی تو گره می خورد و من چه خوب مچت رو می گرفتم. یادت میاد؟ نگاهت از فراز پله های دانشکده یادت میاد؟

سکوت سکوت سکوت

عیبی نداره . تو عادت به جواب دادن نداری و من هم عادت به جواب شنیدن.

تک تک لحظه ها منتظر بودم و این انتظار لعنتی پیرم کرد. بیدل شدم من ... فراموش نمی کنم کلاس روابط صنعتی رو. ترم هفت بودم. با شوق تو این درس رو برداشتم. جلسه ی اول نیومدی...جلسه ی دوم... جلسه ی سوم... تو هیچ وقت سر اون کلاس نیومدی و من از اون کلاس متنفر بودم و تک تک ثانیه های کلاس زجرآور بود برام. هیچ وقت اون چهارشنبه ی خوب  باامید به خبرهای خوب نیومد و تو نیومدی.

عشق تو مثل بهاری بود که به جون خسته م دوید و افسوس که به تابستان نرسیده پاییز و زمستون از راه رسیدند و من پیر شدم. لحظه لحظه های انتظار پیرم کرد . دلم رو پیر کرد و به خاطر همینه که دیگه نتونستم دل به کسی ببندم. دیگه نتونستم اونطور که تو رو دوست داشتم کسی رو دوست داشته باشم. دوستت دارم!

عزیز روزهای رفته!

هنوز هم منتظرم که ببینمت. بین خودمون بمونه شاید به خاطر تو و امید دیدار دوباره ی توئه که هنوز سر می زنم به جایی که دیگه کمتر چهره ی آشنایی می بینم و اینو هیچ کس نمی دونه و نمی فهمه. تقصیر هیچ کس نیست نه تو و نه من و نه حتی اون همکلاسی نادونی که ریشه های رابطه ی کوچیک ما رو با تبر نادونی ش قطع کرد و شاید حتی خودش هم نفهمید که چه کرد. تقصیر هیچ کس نیست و تقصیر همه ست. تقصیر روزگاره . تقصیر من نیست ، همه ی راه هایی رو که به  تو منتهی می شد رفتم ولی نرسیدم بهت. تقصیر روزگاره.

خاطره ها خودشونو به در و دیوار می زنن تا شاید راه فراری پیدا کنن ، شاید روزنه ای ... ولی من سرسخت  با تمام وجودم جلوی در قفس وایستادم و نمی زارم که برن. مگه من چی دارم به جز خاطره های روزهای با تو بودن. و چی دارم به جز اشکهام...وقتی اینهمه خاطره هست چه نیازی به صدای تو . بگذار صدات رو با خودشون ببرن! دیگه نمی خوام صدات رو به یاد بیارم !

صدا... صدا... صدا...

عجب از وفای جانان که عنایتی نفرمود/ نه به نامه ای پیامی نه به خامه ای سلامی

پی نوشت ۱: خوبه که سیگاری هست که نفس هامونو با هم شریک شیم و کمی آرومم کنه.

پی نوشت ۲: دلم می خواست روی این متن دکلمه ی "نیستش" با صدای پرویز پرستویی رو بزارم که متاسفانه بلد نبودم.