التهاب آن روزها را هنوز خوب به یاد دارم. بی خبری بد دردی بود، برای مایی که در کشورمان اخبار به راحتی منتشر نمی شود و ماهواره هم نداشتیم برای شنیدن خبرهای ایران، اینترنت هم هنوز این همه فراگیر نبود. فقط می ماند روزنامه و خبرهای دهان به دهان.

روزنامه می خواندم و می خواندم و می خواندم.نشاط، جامعه، صبح امروز و...

می گفتند جوان های مردم را با رمز "یا زهرا" از بالای ساختمان به پایین پرتاب می کنند، می گفتند چشم یک دانشجوی سال آخر پزشکی کور شده، می گفتند دخترها را هم می زنند و می برند و می کُشند ، می گفتند  مخابرات را آتش زده اند و دود سیاهی که تمام آسمان شهر پر از سیاهی مان را پوشانده بود، حرفشان را تایید می کرد.

همان روزها بود که به لقب زیبای "جوجه سیاستمدار" مفتخر گشتم .

یادم هست که چه جنبش بزرگی بود، اینجا برای اولین بار اعتراف می کنم که سال ها بعد که دانشجو شدم ، هنوز این داغ در دلم بود  که کاش تیرماه ۷۸ من هم دانشجو بودم. دانشجو به معنی واقعی کلمه . دانشجویی که آنقدر تنهاست  که تنها سلاحش جانش است. دانشجویی که آنقدر شجاع است که از هیچ قدرتی نمی هراسد و آنقدر مرد است که خواسته اش را به زبان میاورد و خواهان حقش می شود.

یادم هست رهبری را که به سخنرانی اکتفا کرد و در آن حقیرانه گریست که عکسش را پاره پاره کرده اند. رئیس جمهوری که شاید این واقعه آغازگر تنهایی هایش بود. مردی که تنها گناهش این بود که مصلحت آن روز مردم کشورش را در نظر گرفت، نه خودش را و استعفا نداد. چرا که اگر گردن می نهاد به این خواسته ، کشور به دست همان کسانی می افتاد که آشوب ها را به نفع خودشان مصادره کردند. گروه های فشاری که اگر در آن زمان همه چیز را به دست می گرفتند، معلوم نبود چه بلایی سر همه مان بیاید. یادم هست پیراهن خونی را بر دستان احمد باطبی. یادم هست.........

احمد عزیز!

ما هنوز همان مردم زمان مصدقیم. هیچ فرقی نکرده ایم. ما عادت داریم قهرمان بسازیم و بعد با دست خودمان او را نابود کنیم. حالا فرقی نمی کند مصدق باشد یا خاتمی، اکبر گنجی باشد یا احمد باطبی. ولی هنوز هستند مردان مردی چون تو که وقتی از شکنجه هایت می پرسند ، لبخندی به روی لب هایت  می نشیند و می گویی:"راستش را بخواهید در راه آزادی و به بهای آزادی نه زندان رفتن سخت است ، نه شکنجه کشیدن."و دلگیرنیستی از آنانی که ظلم ها کرده اند در حق تو  و می گویی آنها بیمارند و باید درمان شوند به خاطر مداوای جامعه ی محتضر  ایران. درود بر تو ای بزرگ مرد!

عزت عزیز!

همه  وقتی زنده اند با هم آشنا می شوند ولی مرگ تو باب آشنایی ما شد . می دانم که حالا روح بزرگت در آسمان هاست.  از تو نوشتن برایم سخت است  پس به نوشتن شعری از تو بسنده می کنم. یادت جاوید .

ما را به خاطر بیاور

ما را که تازه جوانانی بیست و دو ساله بودیم.

شور عشق در سینه داشتیم

و پیش از آنکه عاشق شویم،

                           سینه بر خاک سوده

                                                     مُردیم

ما را که سینه سرخانی خنیاگر بودیم و

ده به ده

نه در آسمان و نه در کوهسار و نه بر شاخسار

که در بازار،

پیش از آنکه آوازه خوان شویم

بر شاخه ای تکیده از تکیه گاه خویش

جان وا سپردیم

به خاطر دارم پیامتان را ، سرنوشتتان را

آری

و همیشه در گذرکاه خاطرم در گذر است

آوازهای صامت سینه سرخان سینه بر سیخ

و تجسد آرزوهای بیست و دو سالگان سینه بر سنگ

و از تکرار یادشان

                    شاید پیش از آن که شاعر شوم

                                                              بیست و دو ساله بمیرم. آمین!

حرف زیاد هست برای زدن ولی راستی مگر می شود ۱۸ تیر ۷۸ را فراموش کرد؟!