این ها را ببینید ، دوستانم بوده اند و شاید بتوانم بگویم همرزمانم. همه با هم در یک جبهه می جنگیدیم و سنگری داشتیم به نام انجمن اسلامی که حالا حتی نفس هم نمی کشد.

مرتضی اصلاحچی ، میثم قهوه چیان ، مجتبی نجفی ، امیرحسین ایرجی ، علیرضا موسوی ، ماندانا چترچی ، عسل اخوان ، نفیسه زارع ، مرتضی اسدی 

خیلی هاشان مرا فقط به چهره می شناسند ، بعضی هاشان هم به نام و خاطره یی. وبلاگ هایشان را که دیدم دلم پر کشید برای آن همه هم دلی و مبارزه برای هدفی که روبرویمان قرار داده بودیم و تکاپویمان، که برای آزادی بود.

از دانشکده ی ما کسی نمی نویسد ، دانشکده ی حسابداری و مدیریت دانشگاه علامه همیشه گم بود و حالا هم. ایمان که درگیر کار و درس شده . محمد هم  روزهای آخر سربازی ش باید باشد. گاه گاهی در حیاط دانشکده آرشام و فرهاد را می دیدم. خنده ام می گرفت ناخوداگاه به کسی که روزگاری دبیر انجمن اسلامیمان بود و حالا به همه چیزش می بالد به جز دبیر بودنش. محمد و فرهود به خاطر جبر شرایط  تن دادند به سازش با بسیج . از فاطمه و سمیرا خبری نیست. از  روناک و علی هم . حمید هم که همان روزها به خاطره ها پیوست.

حالا از انجمن پرشور و پر تکاپوی دانشکده ی ما ، اتاقی متروک مانده که حتی نام انجمن اسلامی هم بر آن نیست. حالا دانشجوها  انجمن اسلامی را زیر مجموعه ی بسیج می دانند و اصلا نمی دانند این انجمن بی جان چه روزهای خونین و پرهراسی را تجربه کرده. آن روزها به در و دیوار انجمن ِ ما عکس های دکتر مصدق بود و دکتر شریعتی. احمد باطبی با آن پیراهن خونین در دستانش. عکس داریوش فروهر و مختاری و پوینده.

حالا هیچ . . . 

شب های حسینیه ارشاد که مهدی باقری و مجتبی نجفی و میثم قهوه چیان را از دور دیدم،  باز دل بی تاب این روزها بهانه ی روزهای پر شر و شور دانشکده را گرفت. انجمن اسلامی را خفه کردند و من نمی دانم چقدر از فشاری که به گلویش آمد را خود ما وارد کردیم. با ندانستن هایمان و با کم کاری هایمان.

نازک آرای تن ساق گلی

که به جانش کِشتم

 وبه جان دادمش آب

ای دریغا به برم می شکند.

حالا همه ی ماییم و این کوره راه ناگزیر .

پ.ن: عجیب نیست که  ما بعد از  اتمام دوران دانشجویی آرمانهایمان را فراموش می کنیم و به لقمه نانی بسنده ؟ چه دلیلی می تواند داشته باشد ؟