۲۲۲

در خونه رو که بستم سرمای هوا صورتم را نواخت.نه یک بار ، دو بار. دستام رو توی جیب کتم کردم و راه افتادم. هنوز از کوچه بیرون نیومده بودم که چشم هام صف ماشین های مونده در ترافیک رو دید و گوش هام صدای بوق های عصبی راننده هاشون رو شنید. با خودم گفتم:" ااااااااااااااااااااه! بازم ترافیک" نگاهی به ساعت روی موبایل انداختم، پنج و ربع بود: " با این حساب کلی دیر می رسم"

اخم هام تو هم رفته بود ، سر کوچه منتظر تاکسی ایستادم. به روبرو خیره شده بودم که دو تا خانوم از عرض خیابون رد شدند و نگاهم رو دزدیدند. آرایش صورت و موهاشون ناخوداگاه نظرم رو جلب کرد.همونطور که بلند بلند حرف می زدند، کنارم ایستادند و منتظر تاکسی شدند.هم سفر یک تاکسی شدیم که موبایل یکیشون که بعدا فهمیدم اسمش باید ثمین باشه ، زنگ زد.

- الو ! سلام علی . . . کجایی؟ . . .  من دارم می رم رنگ مو بخرم . . . با سحرم . . . گوشی . . .

گوشی رو داد به سحر و گفت: می خواد با تو صحبت کنه.

سحر -  سلام علی . . . آره داریم می ریم رنگ مو بخریم . . . از همین طرفا می خریم و برمی گردیم خونه . . . رنگ قرمز می خوایم بخریم، واسه تو هم بخریم؟ . . . باشه برای تو بنفش می خریم(با خنده). . . گوشی رو می دم به ثمین

ثمین در حالی که عصبانی بود گوشی رو گرفت: علی اینکارا یعنی چی؟ . . . به من شک داری؟ . . . نه ، من می خوام بدونم به من شک داری؟ . . . خیله خب، پس فقط می خواستی حال سحرو بپرسی . . . راستی عزیزم ...................

تاکسی هنوز توی ترافیک بود و من کم کم داشتم عصبانی می شدم،ترافیک آزارم می داد و آلودگی صوتی توی ماشین، بس که بلند صحبت می کردند.

حواسم رو پرت کردم، از پنجره بیرون رو نگاه کردم. پاییز رو دیدم و آدم ها رو . به چهره هاشون دقیق شدم،یه عده شاد بودند و یه عده غمگین. کسایی هم بودن که تنها باشند، توی افکارم غرق بودم که موبایل سحر زنگ خورد. گوشی رو جواب داد و با شنیدن صدای کسی که پشت خط بود با دستش به ثمین اشاره کرد که : هیس!

- سلام کوروش . . . من دارم می رم خرید . . . تنهام . . . نه، ثمین سرکاره . . . مامان هم رفته خونه ی خاله . . . من چه می دونم . . . خب دعوت کرده . . . منم به مامان گفتم بعد از خرید می رم اونجا . . . باور کن راست می گم، تنهام، به جون کوروش راست می گم . . . باشه عزیزم، خداحافظ

گوشی رو قطع کرد و به ثمین گفت: اه ! بابا اینم با بدبینیش منو کشته.

ثمین - از اولش هم گفتم بهت. این شکاکه، بد بینه، بد دٍله. گوش نکردی به حرفام

بعد موبایلش رو برداشت و شماره گرفت: الو مامان! مامان . . . خواب بودی؟ . . . ببینم کوروش زنگ زده بود اونجا . . . خوب شد جوابشو ندادی . . . زنگ زده بود به سحر . . . سحر گفت که شما رفتی خونه ی خاله اینا . . . گفت که اونم داره میاد اونجا . . . آره مامان گلم . . . سحر با من میاد مهمونی . . . حواست به کوروش باشه ها . . . چه می دونم گیر داده دیگه . . . قربونت برم من

تحمل تاکسی رو نداشتم . دوباره کسی انگشتش رو روی حنجره م گذاشته بود و فشار می داد. کرایه رو حساب کردم و زدم بیرون. نفس کشیدم . . . نفس . . . ولی بیرون از تاکسی هم هوایی برای تنفس نبود. کثیف بود و آزار دهنده. تنفسش ریه هام رو می سوزوند.

قضاوت با شماست.این دو تا دختر دروغ گفتن یا نه؟ چرا؟ چرا باید راست نگفت؟ آدمی که خودش مثل آب خوردن و به راحتی دروغ می گه،چطور می تونه از طرف مقابلش انتظار داشته باشه که بهش اعتماد کنه؟ و از اون مهم تر اینکه چطور می تونه به آدمی که در برابرشه اعتماد کنه و فکر نکنه که اونم دروغ می گه(هر چند که راست بگه)؟ شاید با خودتون بگید چون طرفمون طاقت راست شنیدن نداره بهش دروغ می گیم، یا نه دروغ نمی گیم.حقیقت آمیخته به دروغ بهش می گیم اینکه اسمش دروغ نیست . . . اینا همش راه فراره، راهیه برای توجیه کردن خود. می شه اسم کسی رو که متوجه دروغ ها میشه گذاشت بد دل؟ گذاشت بد بین؟ گذاشت شکاک؟