دخترک چشم هایش را باز کرد. بر خلاف همیشه سقف چرک رنگ اتاقش را ندید با آن رد تیرآهن های مسخره که استواری شان را به رخش می کشیدند.

تکانی به خودش داد. اصلا خانه نبود . فضای آزاد بود. کمی طول کشید تا چشمهایش دور و برش را ببینند. بوی خوبی می آمد . اطرافش را به دنبال بوی خوش گشت، بوی باران بود. یادش آمد. یاد تمام روزهای بارانی اش افتاد.

چقدر راه رفته بود و راه رفته بود . طوفان گرفته بود،باد وزیده بود. برگ ها روی سرش ریخته بودند. زیر برف مانده بود و شبیه آدم برفی ها شده بود. . کلاغ ها روی سرش خانه کرده بودند ولی او راه رفته بود . دلش می خواست جاهای جدید را ببیند، فضاهای جدید ، آدم های جدید . فکرهای جدید . می رفت و می رفت و می رفت. بودند در راه کسانی که از کنارش رد می شدند و تنه می زدند. با تنه ها زمین می خورد،درد می کشید، گریه می کرد. از درد به خودش می پیچید. تقصیر آنها نبود ، خیلی ها نمی دیدندش. باز هم بلند می شد و ادامه می داد.

اطرافش را نگاه کرد. چند نفری بودند که هم جهت با دخترک می رفتند جلوتر یا عقب تر. عده شان زیاد نبود نسبت به  افرادی که از روبرو می آمدند . خوشحال بود از اینکه تنها نیست. دلش لبخند آنها را می خواست ولی نگاهش نمی کردند . حواسشان پی خودشان بود و راهشان.

با مهربانی آدم هایی را که از روبرو می آمدند،نگاه می کرد. گاهی نگاهشان تلاقی می کرد،آنها هم لبخند می زدند و دخترک چقدر خوشحال می شد. بعضی وقت ها وقتی که زمین خورده بود دستش را گرفتند و بلندش کردند .بعضی ها دخترک را به همراهشان نشان می دادند و چیزی می گفتند و بعد با هم می خندیدند.

فرقی نمی کرد برایش هوا آفتابی باشد یا طوفانی.شب باشد یا روز . به ضربه هایی که می خورد نمی اندیشید، به زمین خوردن ها ، به شکستن ها  یا هر چیزی که مانع رفتن شود. فقط به رفتن فکر می کرد. حتی یک بار توی راه که می رفت عاشق شد. و به خاطر عشق چهار سال سکوت کرد و روز به روز کم شد و کم شد و کم شد.

صورتش خیس شده بود. نمی دانست خیسی اشک است یا باران . مگر فرقی هم می کرد؟

دنبال جای خاصی بود. کجا می رفت؟ خودش هم دقیق نمی دانست. یک بار توی راه گوردر را دید و گفت:"آقای گوردر دلم برای سوفی آموندسن تنگ شده" و بغض کرد. گوردر با لبخند گفته بود:"شاید عقربه های ساعت از چرخیدن از راست به چپ آنقدر خسته شده بودند که ناگهان در جهت مخالف شروع به حرکت کردند."

توی راه همیشه تنها نبود .  زمانهایی بود که همراهی بود،دوستی،عزیزی. از بودنشان خوشحال بود ،خوشحال بود که تنهایی نیست.

آنقدر رفت که دیگر توان نداشت. پاهایش تکان می خوردند ولی انگار حرکت نمی کرد . ساعت ها، ماه ها و شاید سال ها ایستاده بود و ساکت جلو را نگاه می کرد. عبور رهگذران را تماشا می کرد. گاهی هم با پاهایش حرف می زد . پاهایش می رفتند ولی خودش نه.

باید کاری می کرد. از ایستادن آن هم طولانی بدش آمده بود.از درجا زدن بدش آمده بود.باید می رفت .  هر چه توان داشت به پاهایش ریخت. حرکت کرد اما نه ! نه ! نه !

پاهایش عقب می رفتند،عقب . . . بر عکس شده بود ، یعنی نمی توانست جلو برود ؟ یعنی دیگر نمی توانست ؟ چه اتفاقی افتاده بود ؟

وقت نداشت باید سریعتر کاری می کرد . دوباره نیرویش را جمع کرد، ایستاد . . . بالاخره ایستاد . با تمام توانش ایستاد تا عقب تر نرود. ولی کمی دیر شده بود،دیر . . . پاهایش عقب رفته بودند و خودش . . . نمی دانست . . . دو سه قدمی از جایی که قبلا ایستاده بود،دور شده بود. رهگذران از روبرو می آمدند و رد می شدند.تلاشش را نمی دیدند . گاهی تنه می زدند، نمی خواست زمین بخورد.

کسانی که از پشت سر می آمدند در هنگام گذر نگاهی می کردند،گاهی چیزی می گفتند. انگار می گفتند : نمان . . . برو . . . ادامه بده . . . بیشتر تلاش کن . . . خسته نشو . . . بیا . لبخند می زدند و لبخندشان دلگرمش می کرد که تلاشش را می بینند. 

.

.

دخترک تنها نبود. دو سه نفری بودند که حرف می زدند، آرامش می کردند ، تشویقش می کردند به رفتن به نماندن . . . دوستش داشتند، این را حس می کرد اگرچه گاهی چشم هایش نمی دید و همه ی تصاویر مات می شدند. دوستشان داشت.

این بار تمام توانش را جمع کرد تا قدمی به جلو بردارد . می دانست که شاید این بار آخر باشد. می دانست که نباید ماندنی در کار باشد . ماندن مساوی بود با مرگ. مرگ روح و اندیشه . تمام توانش را جمع کرد تا قدمی به جلو بردارد. سخت بود. پاهایش چقدر سنگین شده بودند . انگار تمام دنیا روی پاهایش افتاده بود. سخت بود، درد داشت، صورتش خیس شده بود. تازه  فهمیده بود خیسی گونه هایش از باران نیست ، از اشک است . فریاد کشید بلند بلند . . .

یک . . . دو . . . سه . . .

 * تاسه: هق هق ِ بی وقفه ی گریه که به نفس امان نمی دهد.