۱۵۸

به امید کسب خبری از استیضاح وزیر جهادکشاورزی جلوی تلویزیون نشستم.قبلش سایت ها را زیر پا گذاشته بودم ولی دریغ از یک خبر کوچولو. موضوع برایم از آن جایی جالب شد که اگر این آقا موفق نشود از مجلس رای اعتماد بگیرد، محمود احمدی نژاد مجبور است دوباره برای کابینه اش رای اعتماد بگیرد.

شبکه یک:اخبار ساعت ۲:به گزارش خبرنگار اعزامی ما جنگنده های نیروی صهیونیستی وارد خاک غزه شده اند ....

به روی خودم نمی آورم.می گویم خب جنگ است دیگر. باید اخبارش را منتشر کنند.

دوباره حواسم را جمع اخبار می کنم.

موجی از اعتراضات بر علیه اقدامات اسراییل  و سکوت سردمداران غربی، سراسر اروپا را فرا گرفته است. لندن یکی از کانون اعتراضات است . . . فلاح-خبرنگار واحد مرکزی خبر

 ۲۰ دقیقه از اخبار گذشته و هنوز اخباری از ایران یا نقاط دیگر دنیا پخش نشده است. نکته ی عجیبی در یکی از این - به اصطلاح - راهپیمایی ها توجهم را جلب می کند. پرچم ایران در کنار پرچم فلسطین. به ربطشان فکر می کنم!!!

مردی با زبان عربی و با آن لهجه ی تهاجمی ش فریاد می زند: شمار قربانیان و مجروحان فاجعه بالای ۲۷۰۰ نفر است.

حالا مردی روبروی نقشه ای ایستاده و نقشه ی حمله ی اسراییلی ها را برای بینندگان محترم شرح می دهد. یاد کارشناس هواشناسی می افتم. خنده ام می گیرد.

با خودم می گویم نخواستیم خبرتان را.می خواهم بلند شوم که صدای کامران نجف زاده می آید:

سلام پپسی ، سلام کوکا ، سلام سران عرب که سکوت کرده اید،بیایید مغز سر کودکان غزه را بنوشید

سلام سازمان مللی که به خواب رفته ای . . . ای شیوخ عرب که با برادر ناتنی تان خوش می رقصید(تصویر ملک عبدالله و بوش را نشان می دهد که دست در دست هم می رقصند) . . . . .

کودکان غزه هم زمان با کودکان حسین . . .

دیگر تحمل صدای این یکی را ندارم. بلند می شوم. با خودم مرور می کنم حرف هایم را،فکرهایم را. 

چرا نمی گویند که در ایران چه خبر است؟ که قیمت نفت به سی دلار رسیده ،که خزرمان را بردند،که پیش بینی کرده اند در سال آینده تورم ۶۰ درصدی داشته باشیم، که صندوق ذخیره ی ارزی  درونش چیزی به عنوان ذخیره وجود ندارد،چرا وقتی می گویی گرانی ست با تمسخر نگاهت می کنند . . .

این همه بحران بیخ گوش خودمان! بچسبیم به بحران غزه؟

مثل اینکه یادمان رفته قسمت اعظم پول نفت ۱۴۰ دلاری صرف کمک به حماس شد و حالا کجاست حماس؟ چرا کاری نمی کند؟ مگر هم وطنانش نیستند؟ چرا توی اخبار اعلام نمی شود که مقامات دولت فلسطین حماس را مقصر می دانند. و دولت ایران یکی از متحدان حماس است. می بینید از طرفی می گوییم وا اسلاما،توی اخبار و در و دیوار و خیابان پر از غزه می شود بعد متحدمان خودش عامل کشتار است.

مردم ایران مردم احساساتی هستند. برای همین از غزه برایمان می گویند تا یادمان برود که وضعیت اقتصادی و سیاسی کشور وخیم است. سرمان را گرم غزه می کنند که یادمان برود بیکاری  داغونمان کرده.که فرزاد کمانگر در آستانه ی اعدام است. حواسمان را پرت می کنند که بریزیم توی خیابان ها و نفهمیم چه بر سرمان می آید.

صدای زنگ اس ام اس می آید: بنا به فرمایشات مقام معظم رهبری در راستای کمک به مردم غزه ،مبلغ کمکتان را به این شماره اس ام اس کنید، در قبض پایان دوره محاسبه می گردد. با تشکر

سخنی با دوستان وبلاگ نویسی که این روزها از غزه می نویسند:

دوست من! توجهت را به هم نوعانت ستایش می کنم، ولی کدام یک از شما ۱۶ آذر یادش بود و برایش خطی نوشت؟ قصابان و توکلی و منصوری را که می شناسی. نوشتی که بعد از یک سال و نیم زندانی شدن،حق تحصیل را هم ازشان گرفتند؟ تو که خبرهای اینترنت را می خوانی،حتما خوب می دانی دولت ایران هر ۴۵ دقیقه یک واحد مسکونی در ونزوئلا می سازد . نوشتی اش؟ اگر نوشتی حتما بحران مسکن ایران را هم باید می نوشتی. چقدر از پول نفتی نوشتی که نفهمیدی چگونه بر باد رفت؟

یادت بود ۱۸ تیر را ؟ چگونه یادشان کردی؟ حالا که اشک از چشمانت برای مظلومیت غزه ای ها سرازیر شده،چقدر نوشتی از اشک چشمان دختر یعقوب میرنهاد؟

می دانم ننوشتی . . . می دانم . . . آنچه که رادیو و تلویزیون اعلام می کند برایمان فاجعه است و خودمان یادمان می رود با چشم های باز به دور و برمان نگاه کنیم. چشممان شده اند،نگاهمان. . . دیدگاهمان . . .

شنیده ام عده ای چند روزیست که مقابل فرودگاه مهرآباد جمع شده اند که به غزه بروند. دیروز خواندم که قرار است جمعی از آنها به غزه اعزام شوند.  از صمیم قلب آرزو می کنم به آرزوی دیرینشان برسند. دستشان درد نکند. ولی واقعا کشور خودمان را نمی بینند؟

دوست من! من و تو نباید حواسمان به این چیزهایی که گفتم باشد،نباید ازشان بنویسیم. باید از مردم غزه بنویسیم تا یادمان برود قریب به پنج ماه دیگر انتخابات داریم.که قطعی گاز و آب و برق یادمان برود. باید برای کودکان غزه اشک بریزیم که برای خودمان گریه نکنیم و همه چیز را یادمان برود تا وقتی که دلشان خواست به یادمان بیندازند و از ما سوء استفاده کنند.

ما که عروسک نیستیم که همه چیزمان مصنوعی باشد . حتی خنده مان . . . و گریه مان . . .  عروسکی که کلید گریه اش را بزنی گریه کند و وقتی کلید خنده را بزنی قاه قاه بخندد.