میدانم که از دیر نامه نوشتن من نگران شده اید ولی خبری نیست و زندگی معمول خود را ادامه میدهیم. همچنین میدانم خیلی علاقمند به آمدن من هستید من هم مشتاق دیدار شما هستم ولی واقعیت اینست که  سازمان آدمکش امنیت مدتی است سخت بگیر بگیر راه انداخته و تمام افراد باسابقه را بدون استثنا گرفته و حتی در مواردی به خانواده شان ملاقات هم نمیدهد. موردی است که من سخت ناراحت شده ام و آن اینست که یکی از رفقای خوب مرا که خیلی همدیگر را دوست داریم بعد از اینکه دو سه ماهی بیرون بود، بدون دلیل گرفته اند و نه دادگاهی می کنند که تکلیفش روشن شود و نه یکسال و نیم است که به پدر و مادرش ملاقاتی میدهند. من هرچند وقت یکبار به خانه شان تلفن میزنم ، پدرش خیلی از دست ساواک عصبانی است و میگوید معلوم نیست از جان مردم چه میخواهند. نه درآمد درستی برای مردم گذاشته اند و نه چیزی برای خوردن پیدا می شود و اگر پیدا شود گران. و آن وقت اگر کسی سوال کند که چرا وضع اینجوری است می اندازندش زندان، پسر من میخواست برود در خارج ادامه تحصیل دهد ولی مهلتش ندادند.

کاری نداریم خودت هم وضع مردم را می بینی ولی من که می بینم اگر بهر بهانه ای گیر بیفتم درآمدنم با خداست حاضر نیستم خود را به سازمان امنیت نشان دهم و چون بعید نیست که همان دفعه اول که به خانه بیایم دورم را بگیرند و رو سرم بریزند اینست که نخواهم آمد تا چشمشان کور شود. آنها حتی خودشان را به شما هم نشان نمی دهند که مبادا به من اطلاع دهید که دنبالم هستند. در شرایطی که اکثر مردم ایران ناراحت و ناکام از زحمات خود هستند و در شرایطی که انسانهای شریف و آگاه ملت ما را آماج گلوله قرار داده و خانواده شان را و دوستدارانشان را داغدار می کنند، بگذار من و تو هم همدیگر را کم ببینیم ولی اسیر دست جلادان و خوار به تحقیر پست فطرتان نباشیم.

این حداقل کاری است که من و شما و مادر و آشنایان می توانیم انجام دهیم. من میدانم که شما به خاطر ثروت و ازدواج علاقمند به آمدن من نیستی .من به محبت قلبی شما نسبت به خودم ایمان دارم و میدانم که دلت می خواهد یک زندگی در کنار شما داشته باشم ولی قبول کن که من نمی توانم در همان حالت هم خود را سعادتمند بدانم و الان که خود را پای بند ازدواج و ثروت نکرده ام خود را آزادتر حس می کنم. شما بیشتر به خاطر حرفهای این و آن ممکن است ناراحت باشید ولی آیا فکر کرده اید که آنهایی که آرزو می کنند من پهلوی شما بودم و . . .  چقدر می توانند بفهمند و خود اصلا چقدر سعادتمند شده اند. چرا همه آنها که ابراز حسرت می کنند خودشان همیشه ناراحت و ناراضی هستند. من حتی اصراری نداشته ام که به آنها ثابت کنم من به پدر و خانواده ام اگر بیشتر نباشد کمتر از بچه های آنها علاقمند نبوده ام و نیستم،چرا که خودشان هم این را می دانند ولی فقط امروز حرف می زنند که اگر من بودم چقدر برای شما خوب می شد ولی فرداست که اگر مثل آنها زندگی کنم هرگز نخواهند گفت که من خوشبخت شده ام . .  . *

این روزها سی سال از  روزهایی می گذرد که "ساواک "نابود شده  ولی جای خود را به "سپاه پاسداران" داده. امروز زنان و مردان آزاده ی هموطنم هم چنان اسیر ظلم و ستم کسانی هستند که طاغوتی و پانکی نامیده نمی شوند،نامشان پلیس است، بسیجی هستند و از خامنه ای و  احمدی نژاد دستور می گیرند نه از شاه پهلوی یا نصیری ساواک. امروز دانشگاه سوت و کور است،دانشگاهی که امثال نویسنده ی نامه ی بالا را پرورش داده بود،دانشگاهی که سخنرانش شریعتی بود حالا حضور نقویان و رحیم پور ازغدی را جشن می گیرد. دانشگاهی که به دانشجو می آموخت با ستم زندگی نکند،حالا یاد می دهد که چطور با ریا و عضویت بسیج آینده اش را بخرد.  از انجمن اسلامی یا اتاقی مانده سوت و کور یا اعضایش به جرم اعتراض همه در زندان یا محروم از تحصیل هستند. انجمنی که بازرگان را به خود دیده،ابراهیم یزدی را، عزت الله سحابی را و . . .

آن روزها اگر نیروی گارد و ارتش آتش به روی هم وطنانشان نگشود و گل جای گلوله را گرفت و ارتش برادر ما شد،امروز نیروی انتظامی باتوم بر سر و دست ها می کوبد،طناب اعدام به گردن می اندازد و تیر خلاص می زند. اگر آن روزهای دور  امثال احمد شاملو و اخوان ثالث  در زندان بودند امروز هم فرزاد کمانگر روزهای مانده تا مرگش را می شمارد .

اگر آن روزها فرصت از جان گذشتگی بود امروز حتی فرصت اعتراض هم نیست. خفقانی ست که بعید می دانم حکومت نظامی محدودیتی کمتر از آن داشته باشد. فرصت اعتراض داده نمی شود و خانواده هایی که سی سال پیش یار فرزندانشان بودند در راه آزادی ،امروز از ترس ِداغ دیدن،در هفت سوراخ قایمشان می کنند که مبادا صدایشان خوابی را آشفته کند. چرا؟ چون خوب می دانند که  اگر جرم اعتراض در زمان شاه،زندان بود،امروز با حکومتی طرف هستند که دست هایش از خون خیلی ها رنگین شده. می دانند محرومیت از زندگی هم هست،اعدام هم هست. گفتم که،فرقی نکرده . سپاه نشسته جای  ساواک . به همان سادگی که در آن نامه** نشست.

همیشه دلم می خواسته که ببینمت ولی امروز می گویم خوب شد که  دیگر جان نداری  وگرنه معلوم نبود در این رژیم سراپا مقدس چه تهمتی بر پاکی ات می بستند و خلاص  . . .  مثل همه ی  آنها که می بینیمشان،می شناسیمشان. سخت نیست فقط کافی ست چشمانمان را کمی باز کنیم و ببینیم.

سعادت؟ چه واژه ی غریبی! سعادتمندی مبارزه بود و امروز سعادتمندی در بی خیالی ست. در سکوت و دم برنیاوردن. اینکه بگویند کاری نمی توان کرد.چیزی عوض نمی شود. هنوز همان ها می گویند و یاوه می بافند. در ذهن های کوچکشان با سازگار کردنت،خوشبختت می کنند. و سعادتمندی چه واژه ی غریبی ست . . .

امروز بر ویرانه های ایرانی نشسته ام که ویران نبود. که  امید داشت. که جوان داشت. که زنده بود. ولی نماد ایران امروز در جهان احمدی نژاد است. راستی امروز ایران چه دارد که به آن ببالد؟ یکی پیدا شود به من بگوید از سی سال دویدن به دنبال آرمانشهر استقلال و آزادی چه نصیبمان شده؟ از اینهمه هزینه چه منفعتی کسب کرده ایم؟ از سی سال مرگ بر این،مرگ بر آن چه به دست آوردیم که من نمی بینم؟

* : متاسفانه ادامه ی نامه در گذر زمان نابود شده  . تاریخ نامه باید اواخر سال ۱۳۵۴ خورشیدی باشد.

** : نامه ای  از سپاه دیدم مربوط به سال های اول انقلاب. پایین نامه به عنوان آدرس نوشته شده بود: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی(ساواک سابق)