۹۶

نمی دانم از چه روزی شروع شد . از کی من و تو از هم جدا شدیم. جدا فرض شدیم. روزی که حوا آفریده شد؟ شاید از روزی که همبازی کودکی هایم با دیدن حجابم از من دورتر و دورتر شد؟ روزی که دخترک فیلم مخملباف محروم شد از دیدن دوستش به  جرم زن شدن. روزی که مادر در گوشم خواند که بزرگ شده ام و از آن روز قصه ی همه ی نبایدها شروع شد. . .

من زن نام گرفتم و تو مرد شدی . جدا شدیم  و من شدم زنی که پس ذهنم این شد که زن همیشه ستم کش است . مردها همه مثل همند و  همیشه ظالمند و زنها همیشه توسری خور . و در این قانون انگار پیش بینی نشده بود ،زنی باشد که ظلم کند!!! بارها و بارها همراه هم جنسانمان آه کشیدیم و با هم تکرار کردیم همه ی آنچه را که پس زمینه ی ذهنمان شده. خودآگاه و ناخودآگاه.

من و تو که از هم فاصله گرفتیم، همان روز فاتحه ی انسان بودن را خواندیم و  هر کداممان گفتیم "من" نه "ما" . و این همان حقیقتی بود که فمنیسم را هم به انحراف کشاند. فمنیسم انسان سالاری بود،نه زن سالاری. نه ضد مرد بودن.جنبشی که زنان دنیا با اتکا به آن می خواستند حقی به اندازه ی مردان داشته باشند که در نظرشان مردان، انسان به حساب می آمدند و خودشان نیمه انسان بودند. زندگی زن و مرد به هم وابسته است و رشد نکردن یکی به معنای رشدنکردن دیگری ست.و هیچکس نیست که بگوید چه فایده از آه و ناله و زاری ؟ بلند شویم و کاری کنیم . . . اما چه کار؟

نوشتیم و نوشتیم. در شعر و داستانمان هم یک نگاه جداکننده پیدا شد: زن و مرد. و دیوار بلندی که روز به روز بیشتر اوج می گرفت که  اصلا نباید می بود. تو از زنانی که ظلم کردند و بی وفا بودند، نوشتی و من از مردانی که همیشه ظالمند.

هرچه من و تو از هم دورتر شدیم،سوءاستفاده ها هم بیشتر شد. هر سیاستمداری آمد ،به زبان گفت فاصله ها را کمتر می کنم ولی در عمل فاصله مان را بیشتر کرد. تا به جایی رسیدیم که من ساعت سه به خانه برگشتم و تو ساعت پنج. من کمتر کار کردم و تو بیشتر. و اینها همه  خط تیره شد بین من و تو.

امروز روز جهانی زن است و من نمی دانم چرا روزی جهانی، به نام مرد نداریم! اصلا چرا دو روز؟ بهتر نبود یک روز داشته باشیم در ستایش "انسان" که در آن مرد و زن با هم باشند؟

این دیوار عجیب قد کشیده  و من دوست دارم دانه دانه ی آجرهایش را از جا بکنم و بنویسم از روزهای خوبی که با هم بودیم. از دوستی هایمان و از محبت هایمان، نه از این فاصله ها . بگذار فرو بریزد این دیواری که مرا در این سو یکه و تنها نگه داشته و تو در آن سو ،روز به روز پیرتر می شوی. بیا همراه من! هم قبیله ی من! یار من! بیا اولین آجر را با هم برداریم و بگذاریم این دیوار فرو بریزد و  آن وقت . . .